عملکردهای بیشتر قابلیت اطمینان بیشتر چرا درایوهای غنی از ویژگی ها اغلب در سیستم های واقعی شکست می خورند

در صنعت VFD، اعتقاد تقریبا بدون شک وجود دارد:عملکردهای بیشتر به معنای یک محصول پیشرفته تر و قابل اطمینان تر است.

مشکل اینه کهسایت های واقعی اینطوری کار نمیکنن

در سیستم های کار مستمر، ما موارد زیادی را دیده ایم که ویژگی های خود را اشتباه نبودند، آنها فقط در زمان اشتباه فعال شدند:

• حالت های کنترل به ندرت استفاده شده که در شرایط غیرطبیعی فعال می شوند
• منطق اتوماتیک سوئیچ لایه ای که رفتار غیر قابل پیش بینی را ایجاد می کند
• توابع پیش فرض که به شیوه ای که هیچ کس به طور کامل درک نمی کند تعامل دارند
• تیم های تعمیر و نگهداری با منوها روبرو هستند بدون اینکه بدانند سیستم چه فکر می کند

هنوز چيزي هشدار نميدهاعتماد به نظام شروع به از بين رفتن ميکنه.

هر تابع جدید فقط قابلیت اضافه نمی کند مسیر رفتاری جدید.

در محیط های ایده آل، این مسیرها قابل کنترل هستند. در سایت های صنعتی واقعی، آنها می توانند توسط:

• نوسانات قدرت
• سر و صدای سنسور
• ارث گیری پارامتر
• تفاوت در عادات عملیاتی

هنگامی که تعداد مسیرها از درک انسان فراتر رود، قابلیت اطمینان شروع به کاهش می کند.

چون نشان دادن ویژگی ها آسان است:

• اونها به خوبی در بروشورها جا میدن
• اونا در مقایسه مشخصات برنده ميشن
• آنها به سادگی به عنوان نقاط فروش توضیح داده می شوند
• با اين حال، خطر به آرامي به ميدان منتقل مي شود

از سوی دیگر، قابل اطمینان بودن، دشوار است که اندازه گیری شود.

در پروژه های عملیاتی بلند مدت، تصمیماتی گرفته ایم که به نظر می رسد متناقض است:

• حذف کردنعملکردهای نادر استفاده شده که با منطق اصلی تداخل دارند
• قفل کردنمحدوده پارامتر برای جلوگیری از تغییرات ناخواسته
• متحد کردنرفتار سیستم به طوری که حالت های غیرطبیعی غیرطبیعی به نظر می رسند
• اولویت بندی قابل پیش بینی بر انعطاف پذیری

نتیجه ای چشمگیر نبود. درایو هوشمندتر نشد. اما سیستمقابل اعتماد تر.

یک VFD واقعا قابل اعتماد نیست که می تواند همه چیز را انجام دهد، اما یکی کهفقط اون چيزي که بايد باشه درست وقتي که بايد باشه.

اگر یک سیستم به ده ها ویژگی نیاز داشته باشد تا احساس امنیت کند، چیزی که در واقع ممکن است از دست رفته باشد توانایی نیست، بلکه محدودیت است.